جرم و جامعه دو واقعیتی هستند که با هم ارتباط مستقیم داشته و در تاثیر و تاثر متقابل با یکدیگر می باشند .از یک سو اگر  جامعه ای وجود نداشته باشد بدیهی خواهد بود که جرمی نیز انجام نخواهد شد زیرا زمینه های بروز هر جرم در واقع در شرایط اقتصادی –اجتماعی و فرهنگی آن نهفته است که بر آن جامعه حاکم می باشند و از سوی دیگر متقابلا"به همان میزان که شرایط اجتماعی بر نوع و میزان ارتکاب جرائم تاثیر می گذارد به همان ترتیب نیز جامعه از وقوع جرائم مختلف تاثیر می پذیرد . شرایص اقتصادی جامعه بدون شک یکی از مهم ترین مولفه های موثر بر نوع و میزان جرائم می باشد .زیرا در صورتی که جامعه از حیث اقتصادی در رفاه باشد مطمئنا"جرائمی نیز که ریشه در فقر و مشکلات مالی افراد دارند کمتر به وقوع خواهند پیوست و در مقابل تردیدی نیز وجود ندارد که هر چه شرایط اقتصادی اجتماع از وضع نا مطلوب تری بر خوردار باشد در واقع زمینه های ارتکاب جرائم مرتبط با معضلات مالی به حد اکثر رسیده و در نتیجه به میزان اینگونه جرائم افزوده خواهد شد .

جمشیدی سخنگوی محترم قوه قضاییه در مصاحبه ای که در تاریخ 21/12/86  با مطبوعات و اصحاب رسانه های عمومی داشتند سه جرم سرقت –صدورچک بلامحل و تصرف عدوانی را در زمره پنج جرمی به حساب آوردند که در سال 1386 بیشترین میزان ارتکاب را داشته اند ونکته ای که دراین میان نظر بنده را به خود جلب کرد این بود که این سه جرم در یک نقطه با یکدیگر اشتراک دارند و آن تقطه مشترک همانا ارتباط مستقیم این جرائم با اوضاع اقتصادی جامعه وفقر و مشکلات مالی افراد است .

حقوقدانان معتقدند برای آنکه بتوان پدیده جنایی (جرم )را به طور کامل و در کلیت آن درک کرد بایستی توجه داشت که هر جرم دارای دو مفهوم یا واقعیت می باشد که بایستی در هنگام روبروشدن با آن این دو مفهوم یا واقعیت به عنوان دو رکن یک کل بسیط (جرم )مورد تحقیق قرار گیرند .

از دیدگاه قانونی مفهوم (واقعیت )مجرد قاونی این است که هر فعل یا ترک فعلی که در قانون برای آن مجازات تعیین شده باشد جرم نامیده می شود . این شناخت از جرم صرفا"ناظر برتعریف آن از سوی قانونگذار است لذا تنها به تعریف و تشخیص مصادیق هر جرم و تعیین نوع و میزان مجازات مقرر در قانون برای آن جرم می پردازد بدون آنکه اشاره ای به علل و عوامل ایجاد کننده و تشکیل دهنده جرم داشته باشد .

مفهوم (واقعیت)انسانی واجتماعی جرم نیز به این معناست که اگر به جرم فقط از زاویه دید قانون جزا (مفهوم مجرد قانونی )نگاه شود بدون شک جنبه دیگر آن همان واقعیت انسانی و اجتماعی جرم است از نظر مغفول خواهد ماند . هنگامی که جرم مورد ارتکاب قرار می گیرد بدیهی است که طبیعتا"باید انسانی نیز وجود داشته باشد که مرتکب آن جرم شده باشد و از سوی دیگر هیچ جرمی نیز بدون انگیزه انجام نمی گیرد (هرچند که از دیدگاه قانون جزا انگیزه مجرم در تعیین مجازات او تقریبا"ونه کاملا"بی تاثیر است )بنابراین واقعیت انسانی واجتماعی جرم از یک سو ناظر بر خصوصیات فردی مجرم و حالت خطرناک او (واقعیت انسانی) استواز سوی دیگر مبین شرایط اقتصادی واجتماعی ای (واقعیت اجتماعی )می باشد که مجرم را به سوی ارتکاب جرم سوق داده است .

بدون شک مهمترین علت ارتکاب جرائم مذکور (سرقت –صدور چک بلا محل و تصرف عدوانی )شرایط اقتصادی جامعه و مشکلات مالی است لذا با توجه به اینکه در طول چند سال اخیر میزان تورم اقتصادی به شدت افزایش یافته است نرخ رشد بیکاری به نحو نگران کننده ای بالا رفته و گرانی کالا ها و خدمات به عنوان بزرگترین مشکل افراد و خانواده ها به شمار می آید بنابراین جا دارد که پدیده مجرمانه (به خصوص جرائمی که ارتباط لاینفک و مستقیم با مسائل اقتصادی دارند )فقط از حیث مفهوم مجرد قانونی ملاحظه نشوند بلکه در برخورد با اینگونه جرائم بایستی علل و عوامل ارتکاب آنها نیز که در واقع رشد نقدینگی-افزایش تورم –گرانی کالا ها و خدمات و بیکاری فزاینده است مورد ملاحظه قرار گیرند .

  نویسنده :محمود صفوی (وکیل دادگستری )

در قلمرو حقوق جزا، اصل بر اباحه اعمال انسان‌ها است، مگر اينكه قانونگذار بر مبناي اصل قانوني بودن جرم و مجازات، ممنوعيت‌هاي جزائي را در قالب قوانين موضوعه مقرر نمايد. افزون بر اين، براي تحقق هر جرمي احراز اركان سه‌گانه (قانوني، مادي و رواني) لا‌زم است؛ بر اين اساس اصولا‌ هيچ جرمي بدون تحقق اين سه ركن، واقع نشده و يا موجب مسووليت جزائي مرتكب نمي‌شود.

به سخن ديگر، براي تحقق يك جرم، سواي وجود عنصر قانوني، ارتكاب عمل مادي (در حد تعريف قانوني يك جرم خاص) توام با قصد مجرمانه يا خطاي جزائي شرط است. از آنجايي كه اركان يا عناصر تشكيل‌دهنده هر جرم از جرم ديگر متفاوت است، به تعداد جرائم، عناوين مجرمانه و اركان خاص تشكيل‌دهنده هر يك از آنها وجود دارد كه برخي مواقع حتي دادرسان دادگاه‌ها نيز ممكن است در تشخيص عنوان مجرمانه از غيرمجرمانه و يا احراز اركان تشكيل‌دهنده جرم خاص دچار اشتباه شوند؛

به عنوان مثال تفكيك قتل عمدي از شبه‌عمدي و يا هر دو از قتل غيرعمد با لحاظ اركان متشكله هر يك از آنها، داراي ظرافت و پيچيدگي‌هاي خاص خود است. با توجه به رويه قضايي و آراي صادره از ديوان عالي كشور مشاهده مي‌شود بعد از چندين بار رفت و برگشت يك پرونده قتل، درباره مسائلي از اين قبيل نظرات گوناگون و مختلفي مطرح مي‌شود. فارغ از اين، رسيدگي به جرم در مراجع قضايي و مراحل مختلف، مستلزم رعايت آيين دادرسي كيفري است كه عدول يا تخطي از اين مقررات و قواعد آمره بر طرفين پرونده جزائي يا قضات جايز نيست. عدم رعايت تشريفات دادرسي در مورد احضار، جلب متهم، تفهيم اتهام، ‌اخذ تامين، صدور قرار نهايي، كيفرخواست، محاكمه و... حسب مورد ممكن است موجب تعقيب انتظامي قاضي و در صورت داشتن سوءنيت سبب تعقيب كيفري او (بعد از تعليق) گردد و به‌طور كلي مي‌توان اذعان كرد براي تعقيب متهم به ارتكاب جرائم و احراز مجرميت وي و همين‌طور محاكمه و صدور حكم محكوميت جزائي او رعايت مقررات جزائي ماهوي و شكلي الزامي است.

از اين رو قانون اساسي جمهوري اسلا‌مي ايران مطابق اصل 35 مقرر مي‌دارد: <حكم به مجازات و اجراي آن بايد تنها از طريق دادگاه صالح و به‌موجب قانون باشد> و اصل 36 همين قانون نيز تاكيد دارد: <اصل برائت است و هيچكس از نظر قانون مجرم شناخته نمي‌شود، مگر اينكه جرم او در دادگاه صالح ثابت شود.> حال با اين مقدمه بايد پرسيد چرا تبصره 2 از بند <ج> ماده 295 قانون مجازات اسلا‌مي به هر كسي اجازه كشتن شخصي را به اعتقاد مهدورالدم‌ بودن مي‌دهد؟!

در اين تبصره تصريح شده است: <در صورتي كه شخصي، كسي را به اعتقاد قصاص يا به اعتقاد مهدورالدم‌ بودن بكشد و اين امر بر دادگاه ثابت شود و بعدا معلوم گردد كه مجني‌عليه مورد قصاص و يا

مهدورالدم نبوده است، قتل به‌منزله خطاي شبيه عمد است و اگر ادعاي خود را در مورد مهدورالدم‌ بودن مقتول به اثبات برساند، قصاص و ديه از او ساقط است.>

اينك لا‌زم است بعد از گذشت حدود 16 سال از تاريخ تصويب اين تبصره آمار و مصداق‌هاي قتل‌هاي ارتكابي كه با سوءاستفاده از مقررات قانوني صورت گرفته مورد بررسي و پژوهش قرار گيرد تا شايد نتايج حاصله از اين بررسي، دست‌اندركاران را به حذف اين تبصره در اصلا‌حات قانون مجازات اسلا‌مي متقاعد نمايد. اگرچه در مورد كشته‌شدگان به اعتقاد [ و نه حكم] مهدورالدم ‌بودن هرگز جبران مافات نمي‌شود، اما اين تعداد افراد مقتول، تجربه زيانبار وجود مقررات جرم‌زا در قوانين موضوعه جزائي است؛ مقرراتي كه به‌موجب آن و به صرف داشتن اعتقاد به مهدورالدم ‌بودن ديگري، مي‌توان خون بي‌گناهي را ريخت.

البته هدف از نگارش اين يادداشت، تبيين ايرادات قانوني تبصره مورد بحث نيست، زيرا كه قبلا‌ اين ايرادات طي يادداشت‌هاي جداگانه توضيح داده شده (به عنوان مثال، نگاه كنيد به مجازات خودسرانه، حيات نو- مورخ 7/8/81)، همين‌طور در اين مقال گفتني است برخي از مصداق‌هاي كشتن مهدورالدم به استناد مواد ديگر از قانون مجازات اسلا‌مي با احراز شرايط لا‌زم و رعايت مقررات ماده 8 اصلا‌حي قانون تشكيل دادگاه‌هاي عمومي انقلا‌ب (استناد به قوانين مدونه يا منابع معتبر اسلا‌مي يا فتاواي معتبر) محل بحث بيشتر نمي‌باشد، بلكه مقصود اين است كه كشتن شخص توسط هركس آن هم به اعتقاد مهدورالدم بودن كه به قولي ممكن است اين اعتقاد اغلب حال توهم قاتل و يا به انگيزه‌دشمني و اغراض خصوصي باشد، در حقيقت به نوعي واگذاري صلا‌حيت‌هاي امور قضايي و اجرايي به افراد عادي فاقد صلا‌حيت قضا و ضابط دادگستري است. بدون ترديد سوءاستفاده از مقررات تبصره مرقوم نه‌تنها اباحه قتل را به صرف اعتقاد به مهدورالدم بودن او تجويز مي‌نمايد، بلكه موجب مي‌شود بدون رعايت هيچگونه تشريفات رسيدگي و توسط افراد غيرمسوول و گاهي نادان، مغرض و ماجراجو، خون انساني بي‌گناه و ناكرده‌جرم به ناحق ريخته شود. حال بايد ديد لا‌يحه تدويني قانون مجازات اسلا‌مي متضمن چه رويكردي نسبت به مقررات فعلي در زمينه تجويز مهدورالدم‌كشي است، زيرا كه جزئيات اين لا‌يحه همانند اغلب لوايح ديگر قضايي قبل از ارائه به مجلس جهت كسب نظر اساتيد دانشگاه، وكلا‌ و حقوقدانان مجرب در اختيار آنان قرار نمي‌گيرد.

 

 

من دلم می خواهد                                                

خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش

دوستهایم بنشینند آرام

گل بگو ،گل بشنو

هر کسی می خواهد

وارد خانه ی پر عشق و صفای من گردد

یک سبد بوی گل سرخ

به من هدیه کند

شرط وارد گشتن

شست و شوی دلهاست

شرط آن داشتن

یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار

خانه ،ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

خانه ی دوست، کجاست ؟

 

 

 

ای دوست من ،من آن نیستم که می نمایم .نمود پیراهنی هستم که به تن دارم -پیراهنی بافته ز جان که مرا از پرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان می دارد .

آن "من"ی که در من است ،ای دوست ،در خانه ی خاموشی ساکن است و تا ابد همان جا می ماند ،ناشناس و در نیافتنی .من نمی خواهم هر چه می گویم باور کنی و هرچه می کنم بپذیری ،زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو و کارهای من چیزی جز عمل آرزوهای تو نیستند .هنگامی که تو می گویی "باد به مشرق می وزد"من می گویم "آری به مشرق می وزد"زیرا نمی خواهم تو بدانی که اندیشه من در بند باد نیست ،بلکه در بند دریاست .

تو نمی توانی اندیشه های دریایی مرا دریابی ،ومن نمیخواهم که تو دریابی .می خواهم که در دریا تنها باشم . دوست من وقتی که نزد تو روز است ،نزد من شب است ،با این همه من از رقص روشنای نیمروز بر فراز تپه سخن می گویم ،و ازسایه ی بنفشی که دزدانه از دره می گذرد :زیرا که تو ترانه های تاریکی مرا نمی شنوی و سایش بال های مرا بر ستارگان نمی بینی -ومن گویی نمی خواهم تو ببینی یا بشنوی .می خواهم با شب تنها باشم . هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خود فرو می روم ـحتی در آن هنگام تو از آن سوی مغاک بی گذر مرا آواز می دهی "همراه من ،رفیق من "ومن در پاسخ تو را آواز می دهم "رفیق من ،همراه من "زیرا من نمی خواهم تو دوزخ مرا ببینی .شراره اش چشمت را می سوزاند و دودش مشامت را می آزارد . ومن دوزخم را بیش از آن دوست دارم که بخواهم تو به آنجابیایی .می خواهم در دوزخ تنها باشم .

تو به راستی و زیبایی و درستی مهر می ورزی ،و من از برای خاطر تو می گویم که مهرورزیدن به اینها خوب و زیبنده است . ولی در دل خودم به مهر تو می خندم .گرچه نمی خواهم تو خنده ام را ببینی .می خواهم تنها بخندم . دوست من تو خوب و هشیار و دانا هستی ،یا نه تو عین کمالی ومن هم با تو از روی دانایی و هشیاری سخن می گویم .گرچه من دیوانه ام .ولی دیوانگی ام را می پوشانم . می خواهم تنها دیوانه باشم .

دوست من ،تو دوست من نیستی ،ولی من چگونه این را به تو بفهمانم ؟راه من راه تو نیست ،گرچه با هم راه می رویم،دست در دست .

پاورقی:خیلی از اوقات پیش اومده که برای اینکه نشون بدیم با دیگری هم عقیده هستیم نقابی بر صورت خود می زنیم تا تنها نمانیم اما از طرفی شاید زندگی اجتماعی تا حدودی مستلزم این موافقت ها باشد .  از این حرفا که بگذریم راستش این روزها انقدر بی انگیزه شدم که اگه تشویق و تنبیه دوست های گلم نبود حالا حالا ها تصمیم به آپ کردن نمی گرفتم . دوست جونا از همه تون ممنونم .

                                                                               

وجودم از تو سرشار است .در همه حال تو را می بینم ،در آسمان نیلی فام ،در تلالو طلایی رنگ آفتاب ...در سیمای به تب نشسته غروب ...در سکوت کویر...در پهنای دشت...در نعره رعد...در استواری کوه ...در عطوفت باران ...در ترنم هر نسیم ...در عطر یاس واقاقی...در اشک شبنم ها ...درکوچ پرستوها...درآواز قناری ها...در صدای باران...در زمزمه ی رود ...درنگاه مهربان پدر ...در اشک های مادر ...درگریه های بی اختیار...در صدای زاری بندگان خالص ات ...در حسرت کودکان ...در نوای پر درد بی گناهان ...درتنهایی ...در نوای توبه ...در درخشش چشمان عاشق ...در تنهایی محمد ...در مظلومیت فاطمه...در سکوت حسن ...در فریاد حسین ...در جای جای خانه ات می بینم تو را ،پس نگاهم کن که تنها محتاج یک نگاه تو ام .

پس به حرف هایم گوش بده که می خواهم تنها برای تو بگویم تنهایی ام را که تنهایی ،تنهای تنها و خوب می دانی تنهایی را .نه دیگر گریه های بی وقفه باران را می خواهم برای همدردی نه آغوش بادرا .

فقط سینه تو را می طلبم برای سر نهادن .مرا بپذیر می دانم که بسیار گستاخم ،می دانم سخت است تحمل سنگینی گناهان من بر شانه های پاکت . می دانم که برای لمس پاکی تو بسیار ناپاکم .می دانم که دیگر اشک های مرا نمی خواهی ،گستاخی ام از سر ندانستن اینها نیست که می دانی و می دانم که بزرگی و پاکی و سپید و بخشنده و بخشنده وبخشنده ...                                                                       

 چه بهانه ای از این بهتر برای گناهان بسیارم .

در نظام کیفری کنونی ما،کودک آزاری یکی از بزرگترین دغدغه های حقوقدانان و قضات بوده و از آنجا که این مسائل بنابر مصلحت خانوادگی و اجتماعی پنهان نمی ماند نمی توان اطلاعی دقیق از این آمار بدست آورد . اما همواره به علت ضعف جسمانی ،این افراد از جمله زنان ،کودکان و معلولین مورد آزار قرار می گیرند ،که این امر می تواند بر چند قسم باشد از جمله :بی مهری و عدم توجه عاطفی و آزار جسمی . از آنجا که جرم ریشه ی اجتماعی دارد و خانواده و اجتماع در شکل گیری شخصیت فرد تاثیر بسزایی دارد باید جرم های اینچنی را ریشه یابی و به عبارتی علاج واقعه قبل از وقوع کرد .حال از آنجا که حقوق کیفری و مجازات ها از شرع الهام گرفته شده است به نطر چند فقیه و مجتهد جامع الشرایط مراجعه و از آنان یاری می جو ییم .

طبق گفته ی آیت الله سیستانی :تادیب کودکان تا حدی مجاز است که باعث سرخی یا کبودی پوست کودک نگردد و از سه ضربه ی سبک تجاوز نکند و هدف از آن تنها تادیب و تربیت طفل باشد .و نیز طبق نظر آقای صانعی و آقای فاضل نباید تادیب کودک در حدی باشد که اثری از آن بر روی پوست کودک باقی بماند در غیر اینصورت مستوجب دیه و در صورت لزوم قصاص می باشد .اما متاسفانه این امر در کشور ما بصورت یک جرم عمومی ظاهر نشده است و حدود تادیب بطور دقیق مشخص نگردیده و شرایط لغو حضانت نیز روشن نیست .در حالیکه اگر والدین کودک را طوری تنبیه کنند که اثر آن بر روی پوست وی ظاهر شود متکلف پرداخت دیه هستند و در صورت فوت کودک تنها مادر مستوجب قصاص است .

شاید با نگاهی دوباره بر قوانین توانست اقدامی انجام داد تا شب ها این کودکان خوابی آرام ،دور از هر گونه تشویش داشته باشند.

نه ،امروز حالت خوبه خوبه ،هیچ مشکلی نداری ،نمی دونم شاید کم کم باید مطمئن بشی که بزرگترین مشکل زندگی ات تازه شروع شده و تو از اون بی خبری !نه مساله ،روزمرگی نیست ،مساله سر موضوع مهمتریه :زندگی که دیگه مفهومش داره این روزها از یادمون میره !حالا دیگه حتی برگترین اتفاقات تو زندگیمون واسمون عادی شده .هان ؟میگی خاصیت دنیای مدرن همینه ،مدرنیته و سرعت به ما اجازه نمی ده صبر کنیم ،چون صبر مساوی با نابودی است !!نمی دونم شایدم تو راست می گی ،آره اگه مجنون هم تو این عصر زندگی می کرد دو ساعت بیشتر تو این بیابون دووم نمی  آورد و بر می گشت پیش مامی جونش .گور پدر لیلی ،عشق دیگه چه کوفتیه !یادمه یه سال پیش یه لباس خریدی که خیلی دوستش داشتی اما مجبور شدی بندازیش دور ،چون از مد افتاده بود.آره الان همه چی خیلی زود نابود میشه و کی حاضره به چیزی دل ببنده که زود از بین میره .نه اشتباه نکن نمی خوام بگم مد چیز بدی و از زندگی ات حذفش کن فقط می خوام بگم نذار مفهوم زندگی از یادت بره و اونقدر غرق مد و مدرنیته و سرعت بشی که دیگه وقتی واسه زندگی کردن نداشته باشی .

در هر دادگاهی ،یک طرف آن قاضی است که نماینده ی حکومت محسوب می شود و دارای قدرت و قوای قهریه و طرف دیگر متهم که قدرت چندانی ندارد .در طی این مراحل (احضار-بازداشت-بازجویی-محاکمه-زندان)بازجویی از حساسیت زیادی برخوردار است و بیشترین بار روانی بر متهم در این مرحله خلاصه می گردد و چون در این شرایط نماینده ی حکومت بر مسائل آگاه است و می داند که از متهم چه می خواهد سبب می شود تا موقعیت حساسی برای متهم فراهم آید و امکان تضییع حقوق وی بسیار زیاد است . در اینجا حضور وکیلی که از قوانین آگاه است و این فضا را می شناسد به جد احساس می شود و می تواند از صدمه دیدن متهم جلوگیری نماید . طبق اصل ۳۵ قانون اساسی: در همه ی دادگاه ها طرفین دعوی حق دارند برای خود وکیل انتخاب نمایند و اگر توانایی انتخاب وکیل را نداشته باشند باید برای آنها امکانات تعیین وکیل فراهم گردد .اما در تبصره ی ماده 128 قانون آیین دادرسی کیفری می گوید :در مواردی که موضوع جنبه محرمانه دارد یا حضور غیر متهم به تشخیص قاضی موجب فساد می گردد و همچنین در خصوص جرایم علیه امنیت کشور حضور وکیل در مرحله تحقیق با اجازه ی دادگاه خواهد بود . یعنی دقیقا"حساس ترین نقطه که سرنوشت یکپرونده را رقم می زند و قاضی یا بازجو به عنوان نماینده ی قدرتمند حکومت می تواند با سرنوشت یک فرد به میل خود بازی کند . از حقوق دیگر متهم ،علاوه بر حق وکیل ،حق انکار ،حق سکوت &ممنوعیت از اغفال متهم ،خودداری از سوالات دیکته شده و حقوق دیگری از جمله :حق اطلاع از اتهام ،احترام به شخصیت متهم منع شکنجه و رفتار تحقیر آمیز و ممنوعیت از زدن چشم بند یا رو به دیوار کردن متهم هنگام بازجویی ،حق دسترسی به اخبار و رسانه ها  و کلیه حقوق مندرج در قواعد حداقل استاندارد رفتار با زندانیان نیز از دیگر حقوقی است که در قانون اساسی ایران و قانون حقوق شهروندی و اسناد و پروتکل های بین المللی حقوق بشر تضمین شده اند اما در عمل چندان رعایت نمی شود.

۱)با توجه به مدلولات اسناد حقوق بشری و قوانین اساسی و عادی داخلی می توان استدلال کرد که حضور وکیل در کلیه مراحل دادرسی ضروری و در مرحله بازجویی ضروری تر است و در تحقیقات مقدماتی بدون حضور موثر وکیل فاقد اعتبار است .

۲)حق یادشده در بند اول مصرح در قانون اساسی و قوانین عادی ایران و منشور جهانی حقوق بشر است .

برگرفته شده از:سر مقاله روزنامه شرق۸/۳/۱۳۸۵

پاورقی:از سویی آمار به وضوح نشان می دهد که درصد بالایی از محکومین به اعدام و یا حبس ابد از اقشار پایین جامعه هستند که به دلیل عدم توانایی مالی ،قابلیت اختیار دفاع فعال در دادگاه را نداشتند و طبیعتا"درکفه ی پایین ترازوی عدالت قرار می گیرند .